What I want from you...

 Όταν ακούσεις το τραγούδι να παίζει, θα έρθεις για λίγο.

Θα ανέβω πάνω στα πέλματά σου, θα  με χορέψεις και εγώ θα σε αφήσω να ακούσεις τους χτύπους της καρδιάς μου.

Θα σταματήσουμε όμως το χρόνο, όταν σταματούν τα ρολόγια να χτυπούν η καρδιά μου τρέχει.

Όταν τελειώσει το τραγούδι θέλω να φύγεις, ο χρόνος να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε και  οι παλμοί μου να τεμπελιάσουν, γιατί εγώ την ταχυκαρδία δεν την αντέχω για πολύ.

Σακατεμένο παραμύθι

Μία φορά και έναν καιρό Κάποιος, ως αφέντης Τσουτσουλομύτης χύθηκε μέσα στον Λαβύρινθο. Του εμφανίστηκαν πολλές Αριάδνες μα τις απέρριψε όλες και  αποφάσισε να πορευτεί χωρίς Μίτο. Προσπάθησε να ξεπεράσει  ακόμα και το Θησέα. Ήταν  λοιπόν ανεπίδεκτος έρωτος και πολύ περήφανος. Αυτος ο φόβος για τον έρωτα όμως, αυτή η  υπερηφάνεια, η άρνηση κάθε βοήθειας, η άρνηση αποδοχής κάθε αδυναμίας,  τον έκαναν αυτό που φοβόταν. Δεν ήταν τίποτα άλλο πια,  παρά μονάχα Σταύρος. Ένας απλός σταύρος  που δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει τους Μινώταυρους από τα Χρυσαλιφούρφουρα. Όλοι οι Μινώταυροι μπροστά στα αθώα μάτια του, αυτά τα ίδια μάτια  που είχε και τότε που ήθελε να λέγεται  αφέντης Τσουτσουλομύτης, έμοιασαν με Χρυσαλιφούρφουρα. Έτσι, τον κατασπάραξαν  τη στιγμή που αυτός τους χαμογελούσε. Το μόνο που πρόλαβε, ήταν να κάνει μια τελευταία ευχή, ήταν κάτι σαν την τελευταία του επιθυμία. Σκέφτηκε τα πανιά, ευχήθηκε να γίνει λάθος και  τα πανιά  του πλοίου του  να ανεμίζουν λευκά αντί για μαύρα, για να μη χάσει τον Αιγαία του...
Έζησε αυτός έτσι και εμείς θα ζήσουμε σίγουρα καλύτερα!

Vanitas vanitatum

"Είναι η εξομολόγησή μου, κι αν δε λέω τίποτα, είναι που δεν έχω τίποτα να πω. Τι μπορεί δηλαδή  να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο; Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σε όλο τον κόσμο ή μόνο σε εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα καινούριο να πούμε, στη δεύτερη δεν μπορεί κανείς να το καταλάβει." (Fernando Pessoa)

...τί να πω τώρα ο γραφιάς;

Εκείνος και αυτός

Είμαι μεγάλος και μικρός

είμαι υπέροχος και άθλιος

ένας άνθρωπος ξεχωριστός

είμαι αγενής και ευγενικός

είμαι σκληρός και ευαίσθητος

ένας άνθρωπος βαρετός

με δημιούργησαν από ύλη και από ιδέα

μου 'βαλαν μια καρδιά ζωγραφιστή και μια χειροπιαστή

μου 'δωσαν μυαλό μα μου 'δωσαν και  ψυχή

με το μυαλό μου θα σε εκδικηθώ, θα σε τσακίσω

με την ψυχή μου θα σε χαϊδέψω, θα σε αγαπήσω

Μην απορείς που μπορώ να κάνω- να είμαι  και τα δύο

Καθαρ(ι)ότητα

Γδύσου από τις σκέψεις σου.

Πάρ' τες και πλύνε τες καλά.

Όχι στο πλυντήριο, στο χέρι.

 Μία - μία.

Τρίψ' τες καλά.

Άπλωσέ τες και ασ' τες να στεγνώσουν.

Άπλωσέ τες όπου θες, δεν πειράζει να τις δει ο ήλιος.

Μάζεψέ τες.

Σιδέρωσέ τες απαλά και προσεκτικά.

Αποστείρωσέ τες και δίπλωσέ τες.

Τώρα βάλ' τες στην ντουλάπα με τάξη. 

Κλείσε μα μην κλειδώσεις.

Θα τις φορέσεις μία-μία.

Όταν σου χρειαστούν.

Όταν ταιριάζουν με τη διάθεσή σου.

Όταν ταιριάζουν με την περίσταση.

"Πάρε δώσε"

Έχω να δώσω

Έχω να πάρω

Πόσο θα δώσω δε θα μετρήσω

Πόσο θα πάρω δε θα μετρήσω

Τι θα δώσω δε θα σκεφτώ

Τι θα πάρω δε θα σκεφτώ

Πότε  θα δώσω  δε θα αναρωτηθώ

Πότε θα πάρω δε θα αναρωτηθώ

Όσο, Ό,τι και Όποτε  δώσω και  πάρω, θα το συγκρίνω με το χρόνο παραμονής του πάνω σε αυτόν που το πήρε και αντίστοιχα με το χρόνο παραμονής του πάνω μου από αυτόν που μου το έδωσε.

Feeling blue but thinking red!

" Ποιός σε πείραξε;"

Κάποιο πτηνό τρύπωσε μέσα μου και πετά. Τα φτερά  του κινούνται πολύ  γρήγορα. Βρίσκεται κάπου στο στομάχι. Τώρα ανεβαίνει προς τα πάνω... Να το έφτασε στο στέρνο. Εκεί υπάρχει ακόμα λιγότερος χώρος για να κινηθεί με αποτέλεσμα να με πιέζει πάρα πολύ.  Δεν χωρά  ούτε εκεί  και ανεβαίνει ακόμα πιο πάνω, μα περιορίζεται ακόμα περισσότερο και αρχίζει να δένεται. Γίνεται από μόνο του ένας κόμπος  για να χωρέσει! Άραγε βγαίνει αυτό από εδώ μέσα τώρα; Ας μη δώσω σημασία. Από την άλλη σκέφτομαι να τα ξεράσω όλα και αυτό μαζί. Δεν μπορώ. Μπορείς εσύ να μιλήσεις με έναν κόμπο να έχει φτάσει στο λαιμό σου και να καταλαμβάνει τόσο χώρο; Πρόσεξε τώρα τι σκέφτομαι... Επειδή δε μπορώ να μιλήσω λόγω κόμπου από πτηνό (αστείο ε;) , το πρόσωπό μου μάλλον αλλάζει όψη. Μοιάζει διαφορετικό γιατί η φωνή θέλει να βγει μα οι φωνητικές χορδές πιέζονται... μάντεψε από τι. Εκείνη λοιπόν διαχέεται αθόρυβα μέσα στο κεφάλι μου και καθρεφτίζεται έπειτα στο πρόσωπό μου. Τώρα λοιπόν εξηγείται γιατί όταν με είδε κάποιος ρώτησε: 

" Ποιός σε πέιραξε;"

 "Κανείς.", απαντώ

"Σίγουρα;", λέει

"Ουφ, σαν τη μαμά μου κάνεις! Κανείς δε με πείραξε.", κλείνω και δε δέχομαι άλλη ερώτηση.

Αυτή η ερώτηση  ηχεί στα αυτιά μου όλο και πιο δυνατά  από εκείνη τη στιγμή και ας μη μου μιλά κανείς! Τί χαζή που είμαι! Φυσικά και κάποιος με πείραξε. Αυτός είναι, ναι! Αυτός που όλο

πάω να μιλήσω και με διακόπτει

πάω να φωνάξω και με φυμώνει

πάω να περπατήσω και μου βάζει τρικλοποδιά

πάω να ανοίξω τα χέρια μου και μου τα δένει.

Τον βρήκα! Τώρα όμως; Μία απλή διαπίστωση... Τώρα νομίζω πρέπει να τον σταματήσω.

Λοιπόν πάω.. Πάω να του βάλω εγώ τρικλοποδιά. Θα προσπαθήσω να μπω μπροστά του και θα σταθώ εκει. Ωραία, πηγαίνω σιγά σιγά. Έφτασα!  Μα πως, τί είναι αυτό; Ένας τοίχος! Μου κρύβεται από πίσω, μα γιατί όμως; Κρύβεται και από μένα;  Νομίζω τώρα εξηγούνται όλα! Έχει αυτόν τον τοίχο εδώ και γι' αυτό συμπεριφέρεται έτσι και σε μένα. Αφού  έχει μάθει με αυτό το εμπόδιο εδώ... Μα πως το έχτισε αυτό το πράγμα; Γιατί;  Nομίζω το μόνο που θέλω να κάνω τώρα είναι να τον γκρεμίσω και να αφήσω τα "γιατί". Ίσως μου πάρει λίγο χρόνο επειδή βλέπεις είναι πολύ ψηλός και γερός. Ξέρεις τι θα κάνω; Αφού τον γκρεμίσω θα βάλω στη θέση του έναν άλλο από διαφορετικό υλικό για να μην τον αφήσω τελείως απροστάτευτο,  θα είναι ένα διάφανο υλικό! Όχι, όχι πάλι θα εμποδίζεται...  Από αέρα θα είναι , από αέρα κοπανιστό!! Να γκρεμίσεις και εσύ τον δικό σου και να φτιάξεις έναν τέτοιο! Είδες; Δεν θα είναι και τόσο δύσκολο! Θα δεις μάλιστα που από εδώ και πέρα τα λόγια και τα αγγίγματά μας θα φτάνουν πιο έυκολα από τον έναν στον άλλον...

Καλό Γκρέμισμα!