Σακατεμένο παραμύθι

Μία φορά και έναν καιρό Κάποιος, ως αφέντης Τσουτσουλομύτης χύθηκε μέσα στον Λαβύρινθο. Του εμφανίστηκαν πολλές Αριάδνες μα τις απέρριψε όλες και  αποφάσισε να πορευτεί χωρίς Μίτο. Προσπάθησε να ξεπεράσει  ακόμα και το Θησέα. Ήταν  λοιπόν ανεπίδεκτος έρωτος και πολύ περήφανος. Αυτος ο φόβος για τον έρωτα όμως, αυτή η  υπερηφάνεια, η άρνηση κάθε βοήθειας, η άρνηση αποδοχής κάθε αδυναμίας,  τον έκαναν αυτό που φοβόταν. Δεν ήταν τίποτα άλλο πια,  παρά μονάχα Σταύρος. Ένας απλός σταύρος  που δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει τους Μινώταυρους από τα Χρυσαλιφούρφουρα. Όλοι οι Μινώταυροι μπροστά στα αθώα μάτια του, αυτά τα ίδια μάτια  που είχε και τότε που ήθελε να λέγεται  αφέντης Τσουτσουλομύτης, έμοιασαν με Χρυσαλιφούρφουρα. Έτσι, τον κατασπάραξαν  τη στιγμή που αυτός τους χαμογελούσε. Το μόνο που πρόλαβε, ήταν να κάνει μια τελευταία ευχή, ήταν κάτι σαν την τελευταία του επιθυμία. Σκέφτηκε τα πανιά, ευχήθηκε να γίνει λάθος και  τα πανιά  του πλοίου του  να ανεμίζουν λευκά αντί για μαύρα, για να μη χάσει τον Αιγαία του...
Έζησε αυτός έτσι και εμείς θα ζήσουμε σίγουρα καλύτερα!