Επιστροφή ομπρελών

Θα πετάξω τις ομπρέλες, θα με λούσει  η βροχή, θα με πληγώσει το χαλάζι αλλά δε θα με καταδυναστεύει κανείς. Μετά θα υψώσω την δική μου ομπρέλα, δεν ξέρω πως θα είναι... μονόχρωμη, πολύχρωμη... Ξέρω πως θα είναι χαραγμένα  πάνω της, τα αρχικά τα δικά μου.

Μία ομπρέλα παρακαλώ

Τρομαγμένοι μία ζωή, αναζητώντας ομπρέλες μεγάλες, μονόχρωμες, με πολλά χρώματα ζωηρά, με ρίγες αυστηρές... Πάνω τους όμως πάντα, χαραγμένα τα αρχικά άλλων. Τυράννων.

Μαργαρίτες

Να μαδήσω μία ή να πιώ μία;

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να μάθω αν με αγαπάς;

Και αν πιω, σε κάθε γουλιά θα λέω "μ'αγαπά, δε μ'αγαπά";

Καλύτερα να πιω μία γιατί νομίζω είναι καιρός μου να κάνω μία ζαβολιά.

Η τελευταία γουλιά θα είναι τόση, όση χρειάζεται για να ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ!

What I want from you...

 Όταν ακούσεις το τραγούδι να παίζει, θα έρθεις για λίγο.

Θα ανέβω πάνω στα πέλματά σου, θα  με χορέψεις και εγώ θα σε αφήσω να ακούσεις τους χτύπους της καρδιάς μου.

Θα σταματήσουμε όμως το χρόνο, όταν σταματούν τα ρολόγια να χτυπούν η καρδιά μου τρέχει.

Όταν τελειώσει το τραγούδι θέλω να φύγεις, ο χρόνος να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε και  οι παλμοί μου να τεμπελιάσουν, γιατί εγώ την ταχυκαρδία δεν την αντέχω για πολύ.

Σακατεμένο παραμύθι

Μία φορά και έναν καιρό Κάποιος, ως αφέντης Τσουτσουλομύτης χύθηκε μέσα στον Λαβύρινθο. Του εμφανίστηκαν πολλές Αριάδνες μα τις απέρριψε όλες και  αποφάσισε να πορευτεί χωρίς Μίτο. Προσπάθησε να ξεπεράσει  ακόμα και το Θησέα. Ήταν  λοιπόν ανεπίδεκτος έρωτος και πολύ περήφανος. Αυτος ο φόβος για τον έρωτα όμως, αυτή η  υπερηφάνεια, η άρνηση κάθε βοήθειας, η άρνηση αποδοχής κάθε αδυναμίας,  τον έκαναν αυτό που φοβόταν. Δεν ήταν τίποτα άλλο πια,  παρά μονάχα Σταύρος. Ένας απλός σταύρος  που δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει τους Μινώταυρους από τα Χρυσαλιφούρφουρα. Όλοι οι Μινώταυροι μπροστά στα αθώα μάτια του, αυτά τα ίδια μάτια  που είχε και τότε που ήθελε να λέγεται  αφέντης Τσουτσουλομύτης, έμοιασαν με Χρυσαλιφούρφουρα. Έτσι, τον κατασπάραξαν  τη στιγμή που αυτός τους χαμογελούσε. Το μόνο που πρόλαβε, ήταν να κάνει μια τελευταία ευχή, ήταν κάτι σαν την τελευταία του επιθυμία. Σκέφτηκε τα πανιά, ευχήθηκε να γίνει λάθος και  τα πανιά  του πλοίου του  να ανεμίζουν λευκά αντί για μαύρα, για να μη χάσει τον Αιγαία του...
Έζησε αυτός έτσι και εμείς θα ζήσουμε σίγουρα καλύτερα!

Vanitas vanitatum

"Είναι η εξομολόγησή μου, κι αν δε λέω τίποτα, είναι που δεν έχω τίποτα να πω. Τι μπορεί δηλαδή  να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο; Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σε όλο τον κόσμο ή μόνο σε εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα καινούριο να πούμε, στη δεύτερη δεν μπορεί κανείς να το καταλάβει." (Fernando Pessoa)

...τί να πω τώρα ο γραφιάς;

Εκείνος και αυτός

Είμαι μεγάλος και μικρός

είμαι υπέροχος και άθλιος

ένας άνθρωπος ξεχωριστός

είμαι αγενής και ευγενικός

είμαι σκληρός και ευαίσθητος

ένας άνθρωπος βαρετός

με δημιούργησαν από ύλη και από ιδέα

μου 'βαλαν μια καρδιά ζωγραφιστή και μια χειροπιαστή

μου 'δωσαν μυαλό μα μου 'δωσαν και  ψυχή

με το μυαλό μου θα σε εκδικηθώ, θα σε τσακίσω

με την ψυχή μου θα σε χαϊδέψω, θα σε αγαπήσω

Μην απορείς που μπορώ να κάνω- να είμαι  και τα δύο