Είναι το αγαπημένο μου κολιέ. Το αγόρασα ένα απόγευμα του Νοέμβρη μετά από ένα βασανιστικό μάθημα πιάνου, στο οποίο κατάλαβα ότι ο Φόβος με κατακυριεύει. Παλεύει μέσα μου με την Ελευθερία αλλά καταφέρνει να κερδίζει πολύ πανυγηρικά.
Δεν ήξερα τι θα μπορούσε να με σώσει...Έφυγα από το μάθημα κλαμένη και πήγα μία βόλτα στα μαγαζιά για να μη σκέφτομαι, τετριμμένο αλλά πιάνει... Μπήκα σε ένα μαγαζί με αξεσουάρ για να χαζέψω, μα μόνο να ξεχαστώ δεν κατάφερα, τουλάχιστον ένιωσα καλύτερα όταν έπεσε το μάτι μου σε ένα κολιέ από το οποίο κρεμόταν ένα λευκό πουλί. Ήταν ένα περιστέρι. Τα φτερά του μεγάλα και ανοιχτά, το κατέβασα αμέσως και πήγα στο ταμείο. Από τότε έγινε το φυλαχτό μου. Κάθε φορά που το φορούσα ή το χάζευα θυμόμουν τι θέλω , πως αισθάνομαι και έβγαζα νοερά φτερά.
Σήμερα το περιστέρι έχασε το ένα του φτερό. Κάποιος άλλος το έσπασε, κατα λάθος-γιατί αυτά καταλάθος γίνονται, έτσι δεν είναι;- Όσο και αν το πρόσεχα, βρέθηκε κάποιος άλλος που του έκοψε το φτερό του.Όταν το είδα τρόμαξα, φοβήθηκα. Νόμισα πως δε θα πετάξω ποτέ...
Μέσα στη θλίψη μου όμως κάτι μέσα μου λέει, πως τελικά ακόμα και με ένα φτερό ίσως μπορείς να πετάξεις. Ακόμα και πληγωμένος, ακόμα και ακρωτηριασμένος πρέπει να προσπαθείς, και τότε ακόμα θα μπορείς να πετάς.
Μπορώ να κολλήσω το ένα φτερό, η πληγή θα κλείσει, το σημάδι θα μείνει, έτσι δε λένε; Αλλά αυτό το σημάδι θα θυμίζει πάντα πόση δύναμη έχεις μέσα σου και θα σου δίνει άλλη τόση. Ωστόσο, άν δεν κολλήσει ( δεν πετυχαίνουν πάντα οι εγχειρήσεις), στη φανστασία σου μπορούν να υπάρχουν και τα δύο φτερά, τότε θα υπάρχουν και στην πραγματικότητα.Θα πετάξεις. Είναι όλα στο μυαλό;
